چرا زمان به وقت گرینویچ است

ساعتی در نزدیکی لندن است که چشم همه جهان به آن دوخته شده است.ساعتی در منطقه گرینویچ که زمان جهان از آن آغاز میشود و کشورها و شهرهای دیگر زمانشان را از آنجا تنظیم میکنند.واقع شدن این ساعت در انگلستان و همچنین محوریت آن باعث شده تا حرف و حدیث های زیادی درمورد چگونگی شکل گیری خط زمانی مبدا زده شود.به راستی چرا لندن،محور زمان جهان شد؟

زمینی که ما در آن زندگی میکنیم 24 نصف النهار دارد، نصف النهارهای رسم شده توسط جغرافی دانان و زمین شناسان.این به آن معناست که تمام این خطوط قراردادی بین آدمیان هستند و نه خطوط واقعی و طبیعی.این کار برای این صورت گرفته که بتوان زمان را در جهان تنظیم کرد،اما چرا چنین نیازی وجود دارد؟

 

 قبل از وقوع مناطق استاندارد،کشورها و شهرها خود مناطق زمانی شان را تنظیم میکردند.و در آن زمان مساله ای نبود اگر در روستایی ساعت 12 و 7 دقیقه بود و در روستای آن طرف تر 12 و 30 دقیقه .

 

کاری که مردم با زمان داشتند اغلب برای کشاورزی بود و دقت چندانی لازم نداشت،اما با ظهور راه آهن و تدوین برنامه قطارها در قرن نوزدهم ،ناگهان مردم – برای جا نماندن از قطارها- به دانستن زمان واقعی نیاز پیدا کردند.همچنین برنامه ریزان راه آهن برای جلوگیری از تصادف قطارهای هم ریل به این موضوع نیاز داشتند .به این ترتیب ابتدا سال 1883 ایالات متحده و کانادا یک ساعت استاندارد را پذیرفتند و سپس در همین سال ،نمایندگان 22 کشور برای هماهنگی زمان کشورها در واشنگتن باهم دیدار کردند.آنها نصف النهاری که از میان گرینویچ میگذرد به عنوان خط مبدا استاندارد برای اندازه گیری برگزیدند.هر 15 درجه طولی یک منطقه زمانی یک ساعتی شد و 24 منطقه زمانی در اطراف جهان به وجود آمد.حال که دلیل نیاز به نصف النهار مبدا مشخص شد  این پرسش مطرح میشود که چرا گرینویچ برای این کار انتخاب شد؟به طور کلی دو دلیل برای این مساله وجود داشته است.نخست قدرت امپراتوری انگلستان در آن زمان و دیگری اینکه این خط ،قرن ها توسط ملوانان استفاده می شده است.ایالات متحده تا سال 1918 این مناطق زمانی را به قانون خود ملحق نکرد.چین پنج منطقه زمانی را برای کل مساحت کشور طویل خود پذیرفت،اما سال 1949 رهبران کمونیست ،تمام کشور را زیر یک منطقه زمانی بردند.حتی در ایالت ایندیانای آمریکا که طبق قانون 1918 ایالات متحده به تقسیمات مناطق زمانی پیوسته بود،کمیسیون تجارت بین ایالتی در سال 1961 خطوط زمانی را به نحوی تغییر داد که طبق آن نیمی از ایالت، داخل خط زمانی شرق شد.

 

 (البته مجلس ایالتی این تصمیم را بی درنگ رد کرد) به این ترتیب مشخص می شود گرچه از نظر بین المللی هر نصف النهار یک ساعت دانسته میشود،اما کشورها مختار به قانون گذاری در این زمینه هستند.

 

در ایران هم از سال 1314 دکتر متین دفتری وزیر وقت عدلیه به همه ادارات دولتی دستور داد ساعت رسمی خود را سه ساعت و نیم پس از گرینویچ قرار دهند.این در حالی است که از نظر طبیعی شرق تا غرب ایران حدود 30 دقیقه باید اختلاف زمانی داشته باشند،موضوعی که در اوقات شرعی به خوبی خود را نشان میدهد. 

 


نظرات

CAPTCHA